OPIS: W naturze klony pensylwańskie zwykle rosną krzewiasto (ich pędy są przysmakiem łosi które regularnie je "strzygą"), osiągają do 6 metrów wysokości. W uprawie może być kilkunastometrowym drzewkiem z "normalnym" pniem i wzniesionymi skośnie gałęziami. Najczęściej spotykany z "wężokorych" klonów, jedyny amerykański. Uchodzi za najładniejszy obok klonu zielonokorego A. tegmentosum pod względem zabarwienia kory. Wielkie, nawet 20 cm. średnicy liście jesienią przybierają piękny jasnożółty kolor. UPRAWA: Zupełnie odporny na mrozy. Jak wszystkie klony z tej sekcji najlepiej rośnie na stanowiskach wilgotnych, lekko ocieniony. Nie lubi gorąca - w pełnym słońcu kora bywa mniej efektowna, duże i cienkie liście mogą więdnąć podczas letnich upałów. Rośnie powoli.   |   |